ویرایش: همایون خوشگوی

نام بودا و اندیشیدن به وی، همواره بَر دلها پیکِ شادمانی، یادآور آشتی و دوستی, مهربانی، آرامشِ درون، توجه به دیگران، آگاهی به سِرشت زندگانی و خدمت است. در گذرِ دهر و زمانه، واژه ها در بیان انداچه ها نارسا هستند و به مرور زمان اندکی دگرگونه شده و ژرفای دیگری میگیرند، لیک اَرچه هزاران سال  سپری گشته، هنوز هم آموزشهای بودا به گونه ای شگفت انگیز، ژرفنا و زیبایی شان را نگهدار بوده اند

بودا درباره ی سیرِ جهان میفرماید:

ـ هر گناهی در درونش آمرزش و بخشش را به همراه خود دارد.

ـ همه ی خردسالان و کودکان اثری پنهان در خویشتن دارند، آنان پیران کهن سال اند.

ـ همه ی کودکان شیرخواره مرگ را در خود دارند و همه ی میرندگان زندگانی جاوید را در خود میپرورانند.

ـ جهان فاقد کمال نیست، در راهی دراز به سوی یافتن کمال هم نیست، بَل جهان در هر دم کامل است، )گِردآمده ی این دم ها، تشکیلِ دهور یا روزگار است(. جهان یگانه و همه رویدادها چونان زنجیره ای به هم پیوسته و ناگسستنی هستند.

ـ کسی نمی داند که کسی دیگر به چه اندازه از راه را پیموده و پُشت سر دارد ـ به همین، قضاوت بر دیگران را بر هیچ آدمی پروانه نیست.

ـ می توان بر گذر زمان چشم به هم گذاشت و در یک دَم گذشته، کنون و آینده را با هم نگریست، سپس آشکارمی شود که هر چیزکه هست، نیکوست، نفرتی در میان نیست، دانشی در امور سرنوشت خفته است که هدایتگرِ ماست. همه چیز تام و بی همتاست و هر پیامی از زندگانی تنها نیازمندِ همدلی، همراهی، هم رایی، هم اندیشی و دریافت و درکِ مهرآمیزِ ما از همان دم است، دَمی که گذراست، دمی که که نفرت در آن جایی ندارد

بودا درباره ی آدم میفرماید: بیشترِ آدمیان چونان برگی از درخت رها شده و در هوا زین سو به آنسو سرگردانند، بالا و پائین رفته، مزه ی زیست و زنگانی را چشیده، و سپس بزمین اوفتاده، پوسیده و از بین می روند و ناپیدا میشوند. برخی نیز هستند که همچون ستارگان مسیری ویژه را پیموده و در این پیمایش  هیچ بادی بر ایشان کارساز نیست، ایشان راهبر، راهنما و راه، را در خود دارند و بی نیازند

اندیشه کنید، ادامه دارد .......