سفر بازگشت: شايد احساس ناخود آگاه ما، هنگام تماشای صحنه های بيرحمانه شكار حيوانات ضعيف در دنيای وحش خشنودی از اين موضوع باشد كه انسان جزو معدود موجوداتی است كه هرگز طعمه نمیشود. ساحران تولتك اين ادعا را رد می كنند. آنها می گويند كه انسان ها هم مانند اكثر موجودات قربانی وجه يغماگر دنيا شدند، با اين تفاوت كه آنچه در آنها به يغما رفته است، آگاهی آنها است نه هستی شان. به يغما رفتن ارزشمند ترين چيز، انسانها را به ورطه سقوطی می كشاند كه همه ميشناسند. همه ميدانند كه چيزی در دنيای انسانها درست كار نمیكند و به همين جهت است كه همواره افرادی با ايده های اصلاحی جديد، اقدام به ايجاد تغييرات اجتماعی و وضع قوانين انقلابی میكنند. بنابر عقيده تولتكها نياز بشر امروز نه وضع قوانين اصلاحی ساخته و پرداخته ذهن، بلكه بازپس گرفتن آگاهی به يغما رفته است. عملی كه دگرگونی بی نهايت شگفت انگيزی ايجاد ميكند.
