انسان، هر انسانی مستحق آن چیزی است که قسمت بشر است: شادی، رنج، غم و مبارزه. ماهیت اعمالش تا وقتی که همچون سالکی مبارز عمل می کند، مهم نیست: اگر روح او ضایع شده باشد، بایستی آن را اصلاح کند، پاکیزه کند و به کمال رساند، زیرا در کل زندگی انسان وظیفه ای شایسته تر از این نیست. روح خود را اصلاح نکردن به جستجوی مرگ رفتن است. و این کار مانند در جستجوی هیچ بودن است، چرا که مرگ بی اعتنا به چیزی ما را خواهد برد. در جستجوی کمال یافتگیِ روح، سالکی مبارز بودن تنها وظیفۀ ارزشمند و زودگذر ما و آدمیت ماست.
