برگ برندۀ سالك مبارز اين است كه او بدون باوركردن باور می كند. اما بديهى است باگفتن اينكه چيزى را باوركرده، می تواند براحتى از آن بگذرد، چون اين ديگر زيادى آسان است. باوركردن تنها، بدون برائت، او را از بررسى وضع خويش معاف می كند. در هر حال، هرگاه سالكى مبارز خود را درگير باوركردن كند، در واقع به نوعى انتخاب دست زده است. سالك مبارز باور نمى کند، او باید باور کند